masz dobre wrażenie. przeczytałam więcej niż trzy (ten film też widziałam). niektóre są całkiem całkiem, ale wszystkie są identyczne. przypadkiem natomiast nigdy nie czytaj "zanim cię znajdę". jest STRASZNA.
Drzwi w podłodze
Irving, mam wrażenie, pisze książkę cały czas o tym samym (acz jest to ocena powierzchowna, bo czytałam całe trzy). O byciu pisarzem i próbie napisania książki, która wstrząśnie czytelnikiem. O byciu mężem i próbie zachowania wierności, zawsze nieudanej. O byciu rodzicem i radzeniu sobie ze śmiercią własnych dzieci, z uczuciami do tych, które żyją i do partnera, który jeszcze bardziej wymaga wsparcia. Oglądając "Drzwi" miałam wrażenie, że wróciłam do "Świata według Garpa".
Eddie jest młodzieńcem zafascynowanym twórczością malarską i pisarską Teda. Przyjeżdża na wakacje do pięknego domu[1], żeby pracować jako asystent artysty. Na miejscu jednak okazuje się, że Ted potrzebuje jedynie kierowcy, a w pięknym domu, gdzie pisarz mieszka z żoną i córką, najważniejszą rzeczą jest galeria zdjęć dwóch synów, którzy zginęli w wypadku rok wcześniej. Małżeństwo jest w separacji, piękna żona ma depresję, mąż pisze kolejne książki dla dzieci i maluje akty okolicznym paniom (i na malowaniu się nie kończy), a kilkuletnia córka opowiada historie o swoich nieżyjących braciach. Trauma, wyparcie, zaniedbanie uczuciowe. I najmniej ważne dla mnie było, że Ted podsunął Eddiego swojej żonie, żeby mieć podkładkę pod uzyskanie pełnej opieki nad córką w razie rozwodu, bardziej, jak smutny jest proces rozkładu i jak łatwo zapomnieć o wszystkim, co było dobre i mocne.
A przy tym jest ładnie, ciepło i pastelowo. Piękne pejzaże, niesamowity drewniany dom z wielkimi oknami, werandą, korytarzami i letnim światłem, ogrody, małe klimatyczne miasteczko i brzeg morza. Niesamowity Jeff Bridges, który jest mistrzem ról szlafrokowych - pełen luzu, korzystający z życia, zarozumiały i pewien siebie, a jednocześnie głęboko nieszczęśliwy i ukrywający dramat. Wycofana i tragiczna Kim Basinger, pływająca po powierzchni życia i nie umiejąca wykrzesać z siebie nic. I fantastyczna Elle Fanning, niespełna 6-letnia, która sama robi dużą część filmu.
[1] Wypisz-wymaluj takim nadmorskim domem , w jakim matka Garpa urządziła dom pomocy dla kobiet. #chcetam, oczywiście.
Komentarze
Aż tak źle? Ja kiedyś bardzo lubiłam, Świat według Garpa czytałam ładne kilka razy, film widziałam kilkanaście, Hotel New Hampshire - raz czytałam i kilka razy oglądałam, a utknęłam chyba na Metodzie wodnej po kilku rozdziałach. Które jeszcze warto?
Regulamin tłoczni win
@KKA, dzięki - film widziałam, podobał mi się.
O, jeśli "Świat według Garpa" jest jego, to muszę po Irvinga sięgnąć. W końcu. "Drzwi" nawet filmu nie widzialam. Wygląda z Twojej relacji ciekawie, chociaż nie wiem, czy w tej chwili mam ochotę na umierające dzieci i zdradę...
@Iza, warto. Film jest ładnie zbilansowany - bardzo bolesny w wymowie, ale ciepły. Ładnie o trudnym.
Bardzo podobały mi się "Modlitwa za Owena" i "Metoda wodna", o "Swiecie wg Garpa" i "Tłoczni" nie wspominając. Sięgnę więc też po "Drzwi". Bo z tej wyliczanki zaczyna mi wychodzić, ze jestem targetem (Ale "Hotel New Hampshire" mnie mocno zmęczył) ;)
"Drzwi" to ekranizacja pierwszej części "Jednorocznej wdowy" (w "Drzwiach" Ruth jest dzieckiem, w 2 i 3 części jest dorosła).
O, to dobrze, że piszesz. Dzięki.
Skomentuj
Ten formularz jest chroniony przez reCAPTCHA. Obowiązują Polityka prywatności i Warunki korzystania z usługi Google.