Czy ja się już mogę przestać śmiać :D
Potęga pamięci
Poznałam jakiś czas temu B., który - okazało się - pracował z dwoma moimi kolegami ze studiów. Bywałam u nich często z powodów towarzysko-prozaicznych (towarzysko - bo moja przyjaciółka P. kochała się w jednym z nich, prozaicznie - mieli komputery podłączone do internetu). Po latach okazuje się, że w świat poszła za mną fama, że u nich bywałam i zjadłam im kiełbasę. Trochę #facepalm.
Komentarze
ROTFL, płaczę! :D
Już pisałam siwej, że owszem, spodziewałam się, że kolega się na przykład zwierzył, że nie napisałam sprawozdania z laborki, bom leniwa była i nieobowiązkowa. Albo że wspomni incydent z gąbeczką. Ale kiełbasa?
Może głód mu mocno doskwierał ;))
Zestawienie koleżanki Zu, na dowolnym etapie życia, z zeżartą kiełbasą śmieszy mnie do wypęku. Wpuszczona do lokalu pędzi do lodówki, gdzie metodą dowolna pozyskuje ulubione specjały i pożera nie zważając na protesty właścicieli.
Kwiczę w kątku.
Kwiczę w kątku.
Pamięć bywa zaskakująca :D Ale jeśli to było w akademiku, to wszystko możliwe (podobno, ja w akademiku nie byłam).
Za to do dziś mam traumę po tym, jak mi w schronisku czy internacie młodzi muzycy rockowi zeżarli jajka na śniadanie. I zostawili pudełko. Potem koleżanka M. pisała smsa do swojej przyjaciółki i wyszło nieporozumienie, że jajka nam zeżarli muzycy z Hey.
Za to do dziś mam traumę po tym, jak mi w schronisku czy internacie młodzi muzycy rockowi zeżarli jajka na śniadanie. I zostawili pudełko. Potem koleżanka M. pisała smsa do swojej przyjaciółki i wyszło nieporozumienie, że jajka nam zeżarli muzycy z Hey.
:D
A smaczna była?
Nie pamiętam :-(
Skomentuj
Ten formularz jest chroniony przez reCAPTCHA. Obowiązują Polityka prywatności i Warunki korzystania z usługi Google.