mam to samo!
Jerome K. Jerome - Trzech panów w łódce nie licząc psa
To nie jest przezabawna książka, wywołująca kaskady śmiechu. Owszem, to pogodna opowieść (nawet pokusiłabym się o nazwanie jej przewodnikiem turystycznym[1]), pełna dygresji i anegdot o podłożu historycznym o tym, jak trzej złoci młodzieńcy (i foksterier Montmorency) epoki wiktoriańskiej wybrali się na dwutygodniowe wakacje na łódce płynącej w górę Tamizy. 123 mile, podczas których panowie licytują się, który mniej robi, wpadają do wody, oglądają psie i ludzkie zwłoki, chcą bądź nie chcą oglądać grobów i kościołów, jedzą w oberżach bądź gotują na łodzi, a wszystko w sielskim otoczeniu pięknej, wesołej Anglii.
Przyznam się do małego natręctwa - zawsze kiedy w filmie pojawia się bohater z bagażem (w sensie walizka) i ma przygody, w trakcie których pojawia się bez walizki, martwię się cały film, gdzie ją zostawił i czy mu ktoś nie ukradł. Tak samo męczy mnie strasznie pointa książki, w której znudzeni deszczową pogodą młodzieńcy zostawiają łódź w Pangbourne i wracają pociągiem do Londynu. Kto im potem tę łódź odprowadzi, do jasnej!
[1] Jak się okazuje, nie bez powodu.
Inne tego autora:
#76
Komentarze
O matko boska! To jest ta książka którą pożyczyłam z biblioteki miejskiej będąc nastolatką i zapodziałam. A Pani z biblio mieszkała na moim osiedlu. Zawsze gdy ją spotykałam gdy na mnie patrzyła wiedziałam, że wie. Nabawiłam się przez tą książkę i przez Panią niezłej paranoi.
King napisał kiedyś badziewne opowiadanie Biblioteczny Policjant (czy jakoś tak) i on też miał chyba jakieś lęki z przeszłości w tym temacie.
King napisał kiedyś badziewne opowiadanie Biblioteczny Policjant (czy jakoś tak) i on też miał chyba jakieś lęki z przeszłości w tym temacie.
Scena, gdy bohaterowie utykaja w labiryncie sprawia, ze zawsze rze ze smiechu. Nie wiem, dlaczego? Gdy o tym mysle nie jest przesadnie smieszna, a potem siegam po ksiazke, czytam ten konkretny rozdzial i wije sie w paroksyzmie rechotu...
Ja tam zawsze rżę ze śmiechu, czytając to, a gdy słuchałam audiobooka, miejscami płakałam rzewnie [i wcale nie przeszkadza, że fragmentami znam to na pamięć]. To moja ukochana książka przed-podróżna o pakowaniu się na wyjazd [szczoteczka do zębów, prawda], o transportowaniu niewygodnych przedmiotów, o złośliwości środków komunikacji publicznej [i niepublicznej też], o zwiedzaniu różnych miejsc [czaszkiiii! i grób pani Thomas] i inne takie. Oraz uwielbiam tę narrację poważnie-ironiczną. Ogólnie biorąc, jedna z moich Najukochańszych Książek, której nie mogłabym nie mieć na półce i nie czytać od nowa co jakiś czas :)
Chyba moje pierwsze spotkanie z literaturą angielską. Bardzo byłam młoda gdy matka mi to wcisnęła do rąk z nadzieją na chwilę spokoju. Mary Poppins chyba czytałam później.
No więc mnie się czytało miło (nie pierwszy raz, zresztą, ale z poprzedniego nic nie pamiętałam), ale bez fajerwerków, czasem nawet z leciutką nutką irytacji tam, gdzie ironia była za gęsta.
Inna rzecz, że nie pamiętam książki, która by mnie ostatnio śmieszyła do łez.
Inna rzecz, że nie pamiętam książki, która by mnie ostatnio śmieszyła do łez.
Jest jeszcze druga część: Trzej panowie na rowerach.
Moim zdaniem jest znacznie lepsza (chociaż TPwŁ też kocham).
Moim zdaniem jest znacznie lepsza (chociaż TPwŁ też kocham).
Moim natręctwem są ludzie, którzy w filmach wychodzą z domu bez niczego, w sensie, że tylko w ubraniu, letniej sukienczynie nawet. Tak bez dokumentów? Pieniędzy? Telefonu? Chusteczek do nosa? A potem cały film biegają po mieście, jedzą, śpią w hotelach, jeżdżą samochodami. Za co? Bez prawka?
Panowie na rowerach to już nie to.
Trzech panów w łódce uwielbiam nad życie. Kocham opis bohaterskiej walki z łabędziami. I scenę ze znikającym Harrisem. I pasztetem.
Czytam i łkam konwulsyjnie. Dawno temu regularnie znęcałam się nad korepetytowanymi za pomocą Trzech panów w łódce w oryginale i byłam głęboko niepocieszona, że nie rżą. Nie no, idę po łabędzie.
Czytam i łkam konwulsyjnie. Dawno temu regularnie znęcałam się nad korepetytowanymi za pomocą Trzech panów w łódce w oryginale i byłam głęboko niepocieszona, że nie rżą. Nie no, idę po łabędzie.
@katachreza I scenę rozstawiania namiotu. Otwieranie puszki. Gotowanie wody na maszynce turystycznej.
Argh, muszę to odkopać z biblioteczki i przeczytać znowu :)
@Theli Moje natręctwo filmowe to ludzie, którzy wypijają drinka [albo więcej drinków] w barze, po czym wychodzą i siadają za kierownicą samochodu. Zawsze się zastanawiam, czy na zachodzie są tak liberalne przepisy, czy może tam się pija bezalkoholowe drinki [tylko czemu film o tym nie wspomina?]
Argh, muszę to odkopać z biblioteczki i przeczytać znowu :)
@Theli Moje natręctwo filmowe to ludzie, którzy wypijają drinka [albo więcej drinków] w barze, po czym wychodzą i siadają za kierownicą samochodu. Zawsze się zastanawiam, czy na zachodzie są tak liberalne przepisy, czy może tam się pija bezalkoholowe drinki [tylko czemu film o tym nie wspomina?]
A mnie się przykro zrobiło, jak Montmorency poparzył sobie paszczę o czajnik, no.
kocham ta ksiazke
Skomentuj
Ten formularz jest chroniony przez reCAPTCHA. Obowiązują Polityka prywatności i Warunki korzystania z usługi Google.